At The Movies

CSI: Miami: Season 4.2

Creator: Anthony E. Zuiker, Ann Donahue, Carol Mendelsohn
Cast: David Caruso, Emily Procter, Adam Rodriguez, Khandi Alexander, Jonathan Togo, Rex Linn
Genre: Drama / Crime / Detective
Jaar: 2006

De hoogst populaire serie CSI kreeg meerdere spin-offs, die net zo goed werden bekeken, zoals CSI: Miami: Season 4.2, de laatste dertien afleveringen van het vierde seizoen.

Dvd beschikbaar gesteld door Indies. In samenwerking met Movie-Stuff.

In Miami, de stad waar zien en gezien worden een belangrijke rol speelt, werkt een team van forensische detectives nauwgezet samen om misdaden te onderzoeken. Gewapend met de meest moderne technieken en een flinke dosis intuïtie gaan de detectives op pad, proberen ze daders te ontmaskeren en bewijzen zij vaak de in vergetelheid geraakte slachtoffers een aanzienlijke dienst. Geen moord blijft onopgelost onder de brandende zon.

Ik behoor tot de minderheid, maar voor mij is CSI: Miami minstens net zo krachtig, spannend en enthousiast als de originele serie. Eén van de slimste beslissingen die zijn gemaakt, is het feit dat er gekozen is voor een totaal ander uiterlijk.

Horatio Caine vindt de liefde, maar aangezien het Marisol, de zus van Eric Delko betreft, ligt de zaak wat gevoelig. Hij geeft zijn zegen, maar het feit blijft dat zij een vergevorderde vorm van kanker heeft. Eric begeeft zichzelf ook op het amoureuze pad met collega Natalia Boa Vista. Het oog van Ryan Wolfe is nog niet helemaal hersteld en het brengt hem in de problemen als hij het nog altijd niet heeft laten nakijken. Een mol op de afdeling zorgt voor steeds meer onrust.

In de eerste aflevering Silencer wordt het CSI-team direct weer geconfronteerd met Mala Noche, de bende waar ze eerder dit seizoen ook al last mee hadden. Andere toppers zijn Skeletons waarin Horatio het wederom moet opnemen voor Jennifer, de jonge vrouw die hij beloofd heeft te beschermen en Double Jeopardy waarin een man net is vrijgesproken van de moord op zijn vrouw wanneer CSI haar opvist. Om nog maar te zwijgen van de twee laatste afleveringen, waarin alle registers worden opengetrokken. In Rampage wordt één van de geliefden van de CSI-afdeling neergeschoten door de Mala Noche en de oorlog tegen de bende gaat van start, terwijl Eric te maken krijgt met een psychotische ex. In de seizoensafsluiter One Of Our Own wordt ook nog iemand van de afdeling gedood en dan zijn de poppen pas echt aan het dansen. Tot overmaat van ramp wordt de CSI ook nog ingenomen door de FBI en de kwestie rondom de mol wordt onthuld. Het seizoen eindigt min of meer gesloten, maar er wordt wel een gigantische deur opengezet naar Season 5.



De introscènes waarin lijken gevonden worden, lopen vaak net iets anders dan je als kijker verwacht. Als Horatio zijn zonnebril opzet en uit beeld loopt, weet je echter wat je kunt verwachten, namelijk het heerlijke Won't Get Fooled Again van The Who. CSI: Miami is een spannende serie zonder al te veel karakterontwikkeling, waarbij de meeste afleveringen inwisselbaar zijn voor een andere. De zaken zijn dan ook belangrijker dan de personages. De afleveringen zijn losstaand, maar sommige verhaallijnen lopen wel over meerdere episodes, met hier en daar een kleine verwijzing. De basis is even simpel als ingenieus. Telkens als de onderzoekers een deel van de oplossing vinden, is er een flashback waarin het gebeurde zichtbaar wordt. Tot op zekere hoogte wordt dan ook steeds hetzelfde trucje gebruikt. Pas als ze geconfronteerd worden, doen de verdachten uit de doeken wat er is gebeurd.

In deze reeks kan het bijna niet anders, dus de montage is snel, flitsend en doeltreffend. Splitscreens, dwarsdoorsneden, bullet time en fastforwards wisselen elkaar met snel tempo af, zonder dat het vermoeiend wordt. Ook de trendy soundtrack is aangepast op het sexy imago van Miami.

Ik leer hoofdrolspeler David Caruso steeds beter waarderen als koele Horatio. Hij heeft een hoop trekjes die steeds terugkomen, maar op één of andere manier heeft hij een jongensachtige charme. Toch zie je hem in dit tweede deel van het vierde seizoen van een emotionelere kant dan ooit tevoren. Zijn team, bestaande uit Emily Procter, Adam Rodriguez en Jonathan Togo is ook erg leuk om bezig te zien. Deze jongere garde is een goede mix tussen onderzoekers en stoere agenten. De rechterhand van Horatio wordt gespeeld door Rex Linn, die je kunt kennen uit Rush Hour. Als lijkschouwer zien we Khandi Alexander, ook bekend als de zus van Benton in ER.

Aan bijrollen is er ook weer geen gebrek. In Fade Out spelen bijrolacteur Zach Grenier en Evan Handler (de denkbeeldige vriend van Hurley in Lost: Season 2). De directe baas van Alexx wordt vertolkt door Tyrees Allen, die eerder een tegenstander van Sydney speelde in Alias: Season 5. En ook Bruce Davison, die ik eerder deze maand tegenkwam in een gastrolletje in Lost: Season 2, komt voorbij in een kleine rol als bankdirecteur. En ook James Remar is niet de minste als kapitein van een immens cruiseschip.

Score: 8.0

Wist je dat: Emily Procter insecten verzamelt als hobby?

At The Movies links: CSI: Miami: Season 4.1 - CSI: Season 6.2 - CSI: Built To Kill

The Who: 2007 Antwerp, BE

Regie: -
Cast: Roger Daltrey, Pete Townshend, Zak Starkey, John Bundrick, Pino Palladino, Simon Townshend
Genre: Muziek
Jaar: 2007

8 juni 2007 was het prachtige concert van de legendarische rockband The Who. En dankzij de registratie The Who: 2007 Antwerp, BE kan ik daar keer op keer van genieten.

In voortzetting van The Who 2006 Encore Series, is The Who 2007 Encore Series tot stand gebracht door de gezamenlijke inspanningen van de band en het Encore Series team van The Music. Voor degenen die niet aanwezig kunnen zijn op een der concerten van deze tournee, biedt de Encore Series u de kans The Who thuis te beleven, en aan degenen die de show wel kunnen meemaken, de kans om de ervaring te herbeleven, opnieuw en opnieuw…

The Who is altijd een vooruitstrevende band geweest. Techniek gaat niet aan ze voorbij en daarom besloten ze registraties te maken van ál hun concerten. Deze zijn na ongeveer een maand beschikbaar op cd en dvd via de website van The Music. De complete winst gaat naar goede doelen die door The Who persoonlijk worden aangewezen.

Tijdens het vaste openingsnummer I Can't Explain moeten de mannen er duidelijk nog even lekker inkomen, maar daarna laten ze met The Seeker direct horen dat ze nog altijd uitstekend bij stem zijn en ook muzikaal zit nagenoeg alles perfect in elkaar. Ook met het uithoudingsvermogen zit het wel snor, want in bijna 2 uur tijd laten de legendarische Mods weinig steekjes vallen. Hoewel er een flinke band op het podium staat, spitst de registratie zich terecht toe op Roger Daltrey en Pete Townshend. Ze zijn zó goed op elkaar ingespeeld dat het zelfs lekker klinkt als zij niet geheel gelijktijdig zingen. En natuurlijk laat ook Daltrey zijn microfoon weer als een tornado draaien en Townshend doet daar niet voor onder met zijn kenmerkende molenwiekaanslag op zijn gitaar.



Hoogtepunten in een toch al zeer sterke show zijn: The Seeker, Baba O'Riley, Drowned, My Generation, de uithalen en solo’s in Won't Get Fooled Again, Pinball Wizard en het prachtige See Me, Feel Me dat overloopt in Listening To You. En hoe lekker Limp Bizkit’s versie ook klinkt, de emotie en rauwheid die The Who in Behind Blue Eyes legt is niet te evenaren. De afsluiter is het gevoelige T And Theater, waarbij alleen de twee overgebleven originele leden Roger Daltrey en Pete Townshend nog op het podium staan.

Het beeld is behoorlijk schokkerig en dat is jammer. Het lijkt alsof er elke seconde een paar frames missen. Toch is het leuk om mezelf enkele malen in het publiek terug te zien. Toegeven; je moet het echt weten, want voor de ongetrainde kijker ziet het er allemaal uit als een kleine wazige vlek, maar dat mag de pret niet drukken. Het is in ieder geval reden voor een paar puntjes meer.

Tracklist:
1. I Can't Explain
2. The Seeker
3. Substitute
4. Fragments
5. Who Are You
6. Behind Blue Eyes
7. Real Good Looking Boy
8. Baba O'Riley
9. Relay
10. Drowned
11. Man In A Purple Dress
12. The Real Me
13. You Better You Bet
14. My Generation
15. Won't Get Fooled Again
16. The Kids Are Alright
17. Pinball Wizard
18. Amazing Journey / Sparks
19. See Me, Feel Me / Listening To You
20. T And Theater

Score: 8.8

Wist je dat: Roger Daltrey tijdens Amazing Journey zijn tamboerijn per ongeluk kapot sloeg? Gelukkig lag er nog een stapeltje gereed.

At The Movies links: The Who: Live At The Royal Albert Hall

Vengo

Regie: Tony Gatlif
Cast: Antonio Canales, Orestes Villasan Rodriguez, Antonio Dechent, Bobote, Juan Luis Corrientes, Maria Faraco
Genre: Drama / Muziek
Jaar: 2000

Zoals in alle Gatlif films zijn ook in Vengo de zigeunercultuur, reizen, muziek en dansen de belangrijkste uitgangspunten en het verhaal bijzaak.

Dvd beschikbaar gesteld door Filmfreak. In samenwerking met Movie-Stuff.

Caco kan de dood van zijn dochter niet verwerken. Gekweld door verdriet stort hij zich dagelijks in verhitte feesten waar zangeressen hun hart uitschreeuwen. Zijn familie is bovendien in een vendetta verwikkeld met de Moorse Caravaca familie. Zal Caco in zijn dronken extase het noodlot kunnen ontlopen?

De doorleefde Caco heeft nog weinig zin om te leven. Zijn kleine oogappeltje is overleden en er is niets dat de leegte kan vullen. Zijn broer Mario is naar het buitenland gevlucht, omdat hij een lid van de Caravaca familie heeft vermoord. Deze zijn uit op het leven van diens gehandicapte zoon Diego en dat is nu net de enige die Caco’s leven nog een beetje kleur geeft. Verder stort hij zich vooral op feestjes en alcohol.

Vengo is een film die meer draait om stijl dan om inhoud. In feite gebeurt er maar weinig en hetgeen er voorvalt, kon ook in een halfuur verteld worden. Maar juist deze traagheid, die wordt ingevuld met zang, dans en muziek, zorgt ervoor dat Vengo een uiterst genietbare film is geworden. Soms lijkt Vengo meer op een muziekregistratie dan op een speelfilm. Dialoog wordt zelfs regelmatig naar de achtergrond verdrukt om plaats te maken voor de muziek. De muzikale opening van bijna 10 minuten heeft bar weinig te maken met de rest van de film, maar de sfeer van de zigeuners die met Egyptische muzikanten een concert geven, maakt wel de sfeer direct voelbaar. Helaas zijn de liedjes niet overal vertaald, want deze zouden waarschijnlijk meer inzicht geven in de cultuur van de muzikanten.



De beeldkwaliteit is niet van topniveau, maar dat past helemaal bij de rauwe realistische stijl die Gatlif wil overbrengen. Het geluid is dan ook veel belangrijker en daarmee zit het wel goed. Spaanse flamenco wordt gemixt met traditionele zigeunermuziek en dat geeft de film een duidelijk hart. Vooral de samenzang tussen allerlei verschillende stemmen klinkt heerlijk. Bij de afsluiting weet Gatlif zelfs het harde werk in een garage om te toveren tot een muzikaal hoogtepunt. Naar mijn mening heeft de regisseur hier een betere balans gevonden tussen verhaal en stijl dan in zijn latere Exils.

Een getormenteerde Antonio geeft zeer goed gestalte aan hoofdpersonage Caco. Zijn verdriet is voelbaar en zijn overgave aan het nachtleven des te meer. Canales Orestes Villasan Rodriguez speelt zijn rol op het eerste gezicht behoorlijk overdreven, maar allerhande zenuwtrekjes doen toch denken dat deze acteur een echte handicap heeft. Verder bestaat de cast uit veelal echte zigeuners en eenmalige acteurs, wat het gevoel van realiteit nogmaals versterkt.

Score: 7.2

Wist je dat: Tony Gatlif werd geboren als Michel Dahmani?

The Prodigal Son

Regie: Sammo Hung
Cast: Yuen Biao, Ching-Ying Lam, Sammo Hung, Frankie Chan, Ging Boh Cheung, Wai-Lan Ho, Dick Wei, Fat Chung, James Tien
Genre: Martial Arts
Jaar: 1982

Sammo Hung acteert niet alleen, hij regisseert ook. In kungfufilm The Prodigal Son mocht hij zijn oude schoolvriend Yuen Biao sturen.

Dvd beschikbaar gesteld door Hong Kong Legends. In samenwerking met Movie-Stuff.

Leung Chang is een rijkeluiszoon die zichzelf een kungfumeester waant. Wat hij niet weet, is dat zijn vader al zijn tegenstanders heeft betaald om te verliezen. Wanneer Leung achter de waarheid komt, voelt hij zich vernederd en gaat hij op zoek naar een nieuwe kungfuleraar: In de boertige Wong Wah Bo lijkt hij zijn nieuwe meester te hebben gevonden, maar voordat Leung Chang zijn training kan voltooien, slaan kwaadaardige machten toe…

Het verhaal van The Prodigal Son is zoals dat van de meeste kungfufilms uit die periode: rivaliserende groepen, een leerling die niet zo goed is als hij dacht en een wijze meester die hem na enkele bedenkingen onder zijn hoede neemt. Leung Chang wordt verslagen door Leung Yee Tai¸ die hij vraagt hem te trainen. Deze weigert, maar door de moord op zijn reisgenoten en de vastberadenheid van Leung die zijn leven redt, begint hij toch aan zijn training. De meester blijkt ook nog een broer te hebben en deze dikke Wong Wah Bo houdt er weer andere technieken op na. Beide broers slaan de handen ineen om van Leung de beste vechter te maken in verschillende stijlen. En dan is er nog de arrogante Ngai Fai, een edele die het op wil nemen tegen de beste kungfumeesters en met weigering geen genoegen neemt.



Het begin lijkt weinig goeds in zin te hebben. Slapstick en karikaturen worden op de kijker afgevuurd. Rode drankneuzen, dikke wangen, grote pukkels en vreemde lichaamsbeharing zijn de orde van de dag en tijdens een gevecht wordt iemand geschminkt terwijl cartoonachtige geluidseffecten klinken. Jammer genoeg zijn de liedjes uit het toneelgezelschap niet vertaald, want zij lijken soms deel uit te maken van het verhaal. Daarnaast is er een krijger die zich voor toneel als vrouw verkleedt en ook zo praat. Vooral dat hoge piepstemmetje is af en toe ondragelijk. Gelukkig is dit een uitzondering, want na deze korte periode vol grappen gaat The Prodigal Son een serieuzere en vooral stijlvollere kant uit.

Voor een wereldschokkend verhaal kijk je een film als The Prodigal Son natuurlijk niet. Dit dient slechts als kapstok voor de actie, waarmee deze film overigens tot de nok toe gevuld is. Het draait allemaal om de gestileerde gevechten en die zien er zeer goed uit. Vooral de razendsnelle bewegingen van deze legendarische Wing Chun stijl zijn daar voor verantwoordelijk. Met name de trainingssessie is van hoog niveau en een genot om te zien, evenals de oefengevechten tussen Yuen Biao, Ching-Ying Lam en Sammo Hung.

Yuen Biao in topvorm is een feest om te zien. Hij was niet voor niets stand-in voor een hoop actiesterren. Ook de vechtkunsten van zijn meester Ching-Ying Lam zijn wonderbaarlijk. Daarnaast heeft deze met zijn kwade blik de perfecte uitstraling voor zijn rol. Pas na een uur verschijnt Sammo Hung ten tonele als kalligraferende kungfumeester. Met een traditionele staart in het haar is hij bijna onherkenbaar.

Score: 7.2

Wist je dat: Ching-Ying Lam in 1997 stierf aan kanker en dat zijn oude vriend Sammo Hung de kist droeg?

Seinfeld: Season 7

Creator: Jerry Seinfeld, Larry David
Cast: Jerry Seinfeld, Jason Alexander, Michael Richards, Julia Louis-Dreyfus
Genre: Comedy
Jaar: 1995

Hoewel de serie nog altijd hoofdzakelijk om niets draait, heeft Seinfeld: Season 7 voor het eerst een langlopende rode draad die het seizoen verbindt.

Komiek Jerry Seinfeld woont in New York. Tegenover zijn appartement woont de vreemde Kramer, die meer in Jerry’s huis te vinden is overigens. Zijn vrienden Elaine en de bekrompen George zijn ook vaak in zijn buurt te vinden. En wat maken ze eigenlijk allemaal mee? Helemaal niets, en laat dat nu net het uitgangspunt zijn.

Seinfeld blijft geweldig. Ook dit seizoen gaan de onderwerpen weer helemaal nergens over. Toch zijn ook hier weer enkele terugkerende zaken. George gaat trouwen! Na een serieus gesprek met Jerry vindt hij zichzelf klaar voor het grote werk en hij vraagt zijn ex-vriendin Susan ten huwelijk. Dit gegeven is de basis van Season 7, want uiteraard heeft George na een dag alweer spijt van zijn beslissing, maar hij is te koppig om er uit te stappen.

Het schrijversteam, met aan het hoofd Jerry Seinfeld en Larry David, is op topniveau. Daarom is het des te jammer dat Larry David de serie na dit seizoen zou verlaten. De verhaallijnen lopen verder door dan ooit en de karakters krijgen er meer diepgang mee. Dat is zeker een voordeel, want zo word je nog meer in de afleveringen gezogen.

De klassieke afleveringen in dit seizoen zijn The Wink waarin George sinaasappelvocht in zijn oog krijgt en daarom steeds met knipogen mensen op het verkeerde spoor zet, The Gum waarin George moet bewijzen dat hij niet zo gek is als een oude vriendin denkt en uiteraard The Soup Nazi, wat misschien wel de bekendste aflevering van Seinfeld is geworden.



Jerry Seinfeld is niet de beste acteur en zal dat ook nooit worden. Hij kan in vele scènes zijn lachen amper inhouden, maar dat is nu net een beetje de charme van het geheel. Julia Louis-Dreyfus krijgt steeds meer screentime als Elaine en zij laat zich wat vaker van een hilarisch onaangename kant zien. Fysiek acteur Michael Richards schittert als de bizarre Kramer. Persoonlijke favoriet Jason Alexander doet er niet voor onder als George. Geweldig hoe hij de kleinste dingen kan opblazen tot wereldproblemen. Terugkerende bijrollen zijn er voor Estelle Harris en Jerry Stiller als de ouders van George en Wayne Knight als aartsvijand Newman.

Ook de bijrollen zijn weer goed ingevuld. Vóór zijn grote doorbraak is Rob Schneider te zien als dove collega van Elaine. Cary Elwes en Debra Messing zijn een koppel die uit elkaar gaan, waar Jerry en Elaine wel blij mee zijn. Comédienne Janeane Garofalo is te zien als de ogenschijnlijk perfecte vriendin voor Jerry; ze is namelijk precies hetzelfde. In de laatste aflevering komt News Radio´s Stephen Root voorbij als bankmanager. En dan zijn er nog twee bekendheden die zichzelf spelen, namelijk Jay Leno waar Jerry te gast is en Marisa Tomei die op George valt.

Score: 8.8

Wist je dat: de echte Steinbrenner in de laatste aflevering zijn opwachting zou maken, maar dat zijn scènes eruit geknipt zijn?

At The Movies links: Seinfeld: Season 5 - Seinfeld: Season 6

The Last Kiss

Regie: Tony Goldwyn
Cast: Zach Braff, Jacinda Barrett, Casey Affleck, Rachel Bilson, Michael Weston, Eric Christian Olsen, Blythe Danner, Tom Wilkinson, Marley Shelton, Lauren Lee Smith
Genre: Drama
Jaar: 2006

De cast en titel lijken te duiden op een romcom, maar The Last Kiss is onvervalst drama.

Dvd beschikbaar gesteld door Paradiso. In samenwerking met Movie-Stuff.

Het verhaal over een groep bijna dertigers die worstelen met hun liefdes, relaties, huwelijk, kinderen en het volwassen zijn. Angsten steken de kop op en waar sommigen verantwoordelijkheid durven te nemen, blijven anderen zich vastklampen aan hun vrije leven.

Michael’s vriendin Jenna is zwanger, maar hij wordt bang van zijn perfect geplande leventje. Als hij de 10 jaar jongere Kim tegen het lijf loopt, kan dat alleen maar problemen betekenen. Chris heeft een baby, maar hij wordt constant op de huid gezeten door zijn schreeuwende vriendin. Hij verlaat haar om na te denken over hun relatie. Izzy is net gedumpt door zijn vriendin Ari en hij kan er slecht mee omgaan. Hij draait totaal door en hij stormt binnen bij haar nieuwe scharrel. Kenny is wat meer een losbol die het leven neemt zoals het komt. Hij wipt er op los, maar hij is bang voor vastigheid. Ook bij de ouders van Jenna is niet alles koek en ei als blijkt dat de relatie niet zo sterk is als iedereen altijd dacht.

Liegen, bedriegen, vreemdgaan en scheiden. Gezellige onderwerpen zijn het allemaal niet, maar mede dankzij het vleugje subtiele humor levert het een mooie film op. Ondanks dat The Last Kiss geen pure comedy is, heeft de film toch voldoende grappige momenten. Het einde van de film is vrij abrupt en het laat wat te raden over, wat in dit geval wel prettig is.



Het is vreemd dat de voice-over van Zach Braff na de opening aan de kant wordt geschoven. Nu het niet consequent wordt doorgetrokken, is het eigenlijk een beetje een overbodige oplossing. Sommige scènes zeggen zonder veel woorden genoeg over de karakters. Zo is er een prachtige scène waarin iedereen na een verschrikkelijke dag terug thuis komt in een ongelukkige situatie. Ondanks hun ontevredenheid maken ze er op dat moment het beste van. 

Zach Braff heeft het talent om naturel nonchalant over te komen. Hij kiest niet alleen makkelijk voor komische rollen, maar ook een triester personage kan hij met gemak vertolken. Zijn zwangere vriendin Jenna wordt gespeeld door Jacinda Barrett, die je zou kunnen kennen van haar deelname aan The Real World: London. Haar ouders worden gespeeld door Blythe Danner en Tom Wilkinson en vooral de laatste weet een prachtige rol neer te zetten. Het is niet moeilijk om voor te stellen dat Michael voor Kim valt, want Rachel Bilson is een prachtig meisje, die tevens een sterke eerste filmrol neer zet.

Casey Affleck is allang niet meer het “broertje van”. Hij weet volstrekt geloofwaardig gestalte te geven aan Chris, een jonge man die zijn huwelijk niet meer ziet zitten. Izzy wordt gespeeld door Michael Weston, die we nog kennen als psychopaat in Six Feet Under: Season 4. Eric Christian Olsen speelde vaker in flauwe comedies, maar het is duidelijk dat hij ook het zwaardere werk aankan. Harold Ramis is wat kilootjes aangekomen, maar het blijft leuk om te zien, al is het maar in een zeer kleine rol.

Score: 7.8

Wist je dat: The Last Kiss een losse remake is van het luchtigere L'Ultimo Bacio uit Italië?

Slow Burn

Regie: Wayne Beach
Cast: Ray Liotta, LL Cool J, Mekhi Phifer, Jolene Blalock, Guy Torry, Taye Diggs, Chiwetel Ejiofor, Bruce McGill
Genre: Thriller / Drama / Crime
Jaar: 2005

Slow Burn lag al sinds 2003 op een stoffige plank, maar pas in 2007 was hij voor het eerst te zien in de Amerikaanse bioscopen.

Dvd beschikbaar gesteld door Paradiso. In samenwerking met Movie-Stuff.

Openbaar aanklager Ford Cole is betrokken bij een 24 uur durend conflict waar hij een helse strijd aan gaat met een bendeleider. Op hetzelfde moment wordt hij ook nog eens gemanipuleerd door een assistente en achtervolgd door een mysterieuze man die cryptische boodschappen achterlaat. Zijn grootste tegenstander is echter de tijd.

De film wordt ingeleid met een prettige voice-over van Ray Liotta. Een openbaar aanklager wil burgemeester worden en om zijn populariteit te verhogen, wordt hij gevolgd door een journalist voor een uitgebreid interview. Maar dan raakt hij verzeild tussen twee verhalen, dat van zijn assistente die zegt haar verkrachter dood te hebben geschoten en een wildvreemde die een ander licht op het verhaal laat schijnen. Beide partijen hebben een tegenovergestelde blik over de bewuste nacht. Het lijkt wel of iedereen het op hem gemunt heeft en niemand is te vertrouwen. De strijd tegen de klok begint om de waarheid boven tafel te krijgen, maar waarheid is subjectief als iedereen liegt en er een eigen agenda op nahoudt.



Meestal is het geen goed teken dat een film jarenlang stof lag te happen op een afgelegen plank in een donker hok, maar eigenlijk is Slow Burn best een leuke film geworden. Toegegeven; er wordt bij veel films leentjebuur gespeeld en het eindresultaat volgt de geijkte paden, maar de spannende spelletjes en het solide acteerwerk maken veel goed. Het verhaal snijdt interessante thema’s aan, met name het minimale verschil tussen een donkere blanke en een lichte neger. Het geeft subtiel de onzinnigheid van racisme aan. Helaas zijn niet alle verhaallijnen even goed uitgewerkt.

Het tempo is traag, maar de spanningsboog staat vrijwel constant gespannen. De manipulatieve spelletjes zorgen er voor dat niets is wat het lijkt, maar na de zoveelste twist gaat effect wel verloren. Hierdoor zit je niet op je puntje van je stoel, maar het blijft toch interessant omdat het tot het einde toe de vraag is wie er liegt. De ontknoping is misschien wat vergezocht en sommige punten zijn erg ongeloofwaardig, maar het zit leuk in elkaar en ook het feit dat je steeds op het verkeerde been wordt gezet, is wat waard.  Het is een lekkere wegkijkthriller geworden, die niet tot de top behoort, maar ook zeker niet bij de bodem.

Hoofdrolspeler Ray Liotta is de perfecte keuze als getormenteerde openbaar aanklager die een zaak moet oplossen in zo weinig mogelijk tijd. Een rustige en ingetogen LL Cool J, die in de filmwereld vaak zijn echte naam James Todd Smith gebruikt, speelt een rol die hij goed beheerst, maar we hebben het eerder gezien. Het spel van assistente Jolene Blalock laat eerlijk gezegd wel wat te wensen over. Mekhi Phifer is te zien als de vermoorde Isaac, die in flashbacks opduikt. Taye Diggs speelt een getuige en voormalig straatsoldaat die wil getuigen tegen bendeleider Danny.

Score: 6.5

Wist je dat: Ray Liotta geadopteerd is en dat zijn eerste herinnering is dat het gezin een zusje ging ophalen bij een adoptiebureau?

Lost: Season 2

Creator: J.J. Abrams
Cast: Matthew Fox, Evangeline Lilly, Naveen Andrews, Jorge Garcia, Josh Holloway, Terry O'Quinn, Dominic Monaghan, Harold Perrineau, Adewale Akinnuoye-Agbaje, Michelle Rodriguez
Genre: Drama / Thriller / Avontuur
Jaar: 2005

Het eerste seizoen riep vooral vragen op en die worden in Lost: Season 2 niet allemaal beantwoord.

4, 8, 15, 16, 23, 42. De overlevenden van Oceanic Flight 815 ontdekken dat ze niet alleen staan in hun strijd tegen The Others, en ze nemen een betwiste beslissing om het luik te openen dat een nieuwe wereld van mysterie en intrige onthult.

Het is even lastig om weer in het verhaal te komen en te herinneren wat zich allemaal heeft afgespeeld in Season 1. Hoewel niet alles gelijk duidelijk is, worden sommige mysteries wel degelijk opgehelderd. Zo is al direct in de eerste aflevering duidelijk wat zich in The Hatch afspeelt. Toch levert ieder plotpunt dat wordt uitgelegd weer minimaal evenveel vragen op. Er blijkt een compleet onderzoekscentrum onder het eiland verborgen te liggen. Er moet elke 108 minuten een code worden ingevoerd en op een knop gedrukt worden. Wat dit precies doet is onduidelijk, maar de groep wil de gok niet wagen om het ritueel te onderbreken. Ze komen er achter dat de machine ook te gebruiken is voor communicatie, hoewel dat sterk verboden is. Een andere verrassing is dat we het mysterieuze monster eindelijk duidelijk zien. Helaas wordt daarmee nog steeds niet veel meer duidelijk. Sommige plotlijnen die in het eerste seizoen onbelangrijk leken, worden hier opeens toch uitgewerkt, zoals het vliegtuigje met drugskoeriers.

Aan de opzet is niets veranderd. Jack is nog immer de officieuze leider, Kat blijft een rebel, Locke heeft nog altijd zijn eigen agenda, Sawyer denkt alleen aan zichzelf Charlie worstelt met zijn drugsverleden en Hurley is de grappenmaker. Toch is er ook veel veranderd sinds de crash. We komen er eindelijk achter waarom Kate op de vlucht is. Hoewel zij en Sawyer een oogje op elkaar lijken te hebben, zoent ze met Jack en Sawyer gaat nog wat verder met één van de eilandenbewoonsters. Sun en Jin groeien weer naar elkaar toe en hun liefde wordt gezegend met een verrassing. Michael is zijn zoon Walt kwijt en hij wil hem koste wat kost terughalen bij The Others. Ook de nieuwelingen hebben hun duistere geheimen. Eko was een kindsoldaat die zijn heil zocht in de misdaad en uiteindelijk werd aangezien voor priester. Politieagente Ana-Lucia ging over de schreef toen ze een arrestant in koelen bloede neerschoot. En dan is daar ook nog Desmond die gevonden wordt in The Hatch. Hij verdwijnt al snel van het toneel om tegen het einde van het seizoen terug te keren in een vastere rol.



De grootste verandering ten opzichte van het eerste seizoen is toch wel dat er een tweede groep overlevenden blijkt te zijn. Zij zaten in het achterste deel van hetzelfde vliegtuig, dat elders op het eiland is neergestort. Wie zij precies zijn en wat hun plannen zijn, blijft een tijdje onduidelijk. Ook is er halverwege dit seizoen opeens contact met The Others. Het leidt ertoe dat Jack de overlevenden tot een volksleger wil trainen, maar hier is weinig begrip voor. De spanningen lopen hoog op als Sawyer alle wapens steelt. Een groepje dat er op uit trekt vindt een nieuwe bunker waar blijkt dat The Others anders zijn dan ze doen voorkomen. Het lijkt er steeds meer op dat de overlevenden onderwerp zijn van een ziekelijk experiment.

Flashbacks vormen een belangrijk deel van Lost. Iedere aflevering staat een ander karakter centraal, dat op het eiland en in het leven voor de crash gevolgd wordt. Zelfs het verleden van de eilandbewoners blijkt verweven. Zo was Shannon’s vader degene met wie Jack’s vriendin een ongeluk kreeg, at Sawyer in het restaurant van Kate’s moeder en treft haar vader Sayis in Irak.

Het is knap hoe elke aflevering toch weer spannend is. De eerste drie episodes overlappen elkaar in tijd en zij volgen verschillende groepen op het eiland. Elke serie kent zijn topafleveringen en dit seizoen behoort The Other 48 Days daar zeker toe. Hierin zien we hoe het de tweede groep verging tot op het moment dat zij elkaar treffen. Eko, die zijn slaghout nooit lijkt los te laten, is direct een favoriet karakter, evenals de harde Ana-Lucia die de groep leidt.

Halverwege het seizoen sterft er wederom iemand van de vaste groep. Het zorgt er voor dat je nooit zeker bent we het overleeft, hoewel een aantal sleutelfiguren ontastbaar zijn. De laatste afleveringen sterven nog twee personages; een hoofdkarakter en een uitgebreide bijrol. De finale is weer erg spannend als een groep van 5 eilandbewoners erop uit trekt om The Others te zoeken. Een tweede groep volgt via het water, omdat er een verrader in hun midden is. De overblijvers willen stoppen met het indrukken van de knop en dat heeft misschien wel grote gevolgen. Het einde kent wederom meer vragen dan antwoorden, dus seizoen 3 kan niet snel genoeg komen.



Deze serie is voor mij precies wat het behoort te zijn; verslavend. Mij zul je dan ook niet horen over de veelgehoorde klacht dat de verhaallijn zo traag vooruit gaat. De onlogische keuzes en beweegredenen van de karakters mogen niet in de weg zitten van het plezier en mysterie dat Lost uitstraalt. Hoewel Alias: Season 5 niet helemaal naar behoren werd afgerond, heb ik er alle vertrouwen in dat Abrams een duidelijk idee heeft waar en hoe hij Lost wil laten eindigen. Tot die tijd geniet ik gewoon van alle ongeloofwaardige verhalen die op me afgevuurd worden. Voor mij is dit seizoen nog een fractie beter dan het voorgaande. De mystiek maakt plaats voor een vreemd soort experiment, maar voor mij werkt het.

Nieuw toegevoegd aan de cast is Michelle Rodriguez, die ik altijd wel kan waarderen. Dat zij wederom de harde tante moet spelen, vergeef ik met plezier. Ook Adewale Akinnuoye-Agbaje is nieuw en zijn rol als Mr. Eko is een ware toevoeging aan de bestaande cast. L. Scott Caldwell die in het eerste seizoen slechts een bijrolletje had als Rose, wordt herenigd met haar man Bernard, gespeeld door Sam Anderson, en hun beide rollen worden uitgebreid. Met zo’n grote cast is het fijn dat men af en toe een aflevering sluit met sfeeropnames van de pesonages.

Gastrollen zijn er ook weer dit seizoen, voornamelijk in flashbacks. Zo is Katey “Peggy Bundy” Sagal enkele afleveringen te zien als vriendin van Locke. Als vriend van Hurley is übernerd DJ Qualls gecast. Als scharreltje van Sawyer zien we Kim Dickens, bekend als Joanie uit Deadwood. Clancy Brown is met baard onherkenbaar als militair. Ten slotte is Bruce Davison, die als Senator Kelly in X-Men waarschijnlijk het meeste bekendheid geniet, vertegenwoordigd als psychiater.

Score: 8.2

Wist je dat: de serie volgepropt zit met links en inside jokes? Dit seizoen zie je bijvoorbeeld in een droom het drugsvliegtuig in een verdwaalde hoek neerstorten en hebben de politieauto’s op een parkeerplaats de nummers waar het plot om draait.

At The Movies links: Lost: Season 1

The Big Boss

Regie: Wei Lo, Jiaxiang Wu
Cast: Bruce Lee, Maria Yi, James Tien, Yin-Chieh Han, Malalene, Tony Liu, Kun Li
Genre: Martial Arts
Jaar: 1971

Met The Big Boss begon het grote succes van kungfugrootmeester Bruce Lee, dat helaas voor hem niet lang zou duren.

De Chinees Cheng Huang-Sa komt in een Japanse ijsfabriek te werken, die als dekmantel blijkt te fungeren voor een omvangrijk netwerk van heroïnesmokkelaars. Aanvankelijk proberen de smokkelaars Cheng in te palmen door hem te promoveren, maar hun plan faalt en in een aantal spectaculaire kungfuduels rekent Cheng genadeloos af met de bende.

Zoals vaak speelt Bruce Lee een eenling die terecht komt in een voor hem onbekende wereld. Ook wraak blijft een veelgebruikt thema in zijn films. Ditmaal komt hij van het platteland terecht bij een familie die met velen in een huis wonen en hard moeten werken. Al snel komt hij onrecht tegen, maar er is één probleem: hij heeft zijn moeder beloofd niet meer te vechten. Na vele uitlokkingen is de verleiding echter toch te groot.

Als twee collega’s vermoord worden omdat zij weigerden mee te werken aan criminele zaken en twee familieleden omdat ze verhaal gingen halen, neemt de spanning toe. Hoewel ze slechts als vermist vermeld staan, gelooft het werkvolk in ongure zaakjes. Cheng wordt voorman gemaakt om hem zoet te houden en hij mag mee naar feestjes en etentjes om zijn aandacht af te leiden. Zijn collega’s laten hem vallen als hij teveel bevriend raakt met de leiding. Hij wordt zo lang mogelijk aan het lijntje gehouden en voorgelogen, maar als hij achter de waarheid komt, is de beer, of in dit geval de draak, los. Zeker als de grote baas ook nog zijn vriendinnetje wil kidnappen.



Beeld en geluid zijn zoals je kunt verwachten bij een jaren ’70 film uit Hong Kong en ook de geluidseffecten zijn lekker knullig. In de films van Bruce Lee zit altijd iets meer erotiek dan in films van tijd- en genregenoten. Blote borsten heb ik in een Jackie Chan film bijvoorbeeld nog nooit gezien. Ook het geweld is wat harder; Cheng maakt zonder problemen zijn vijanden af. De gevechten zijn rauw en minder gestileerd. Toch zit er ook humor in als hij iemand door een muur schopt en er een silhouet zichtbaar is. Een scène waar Bruce Lee het overigens niet mee eens was omdat het niet in de film past en eerlijk gezegd had hij gelijk. Big Boss is een klassieker omdat het de eerste echte vechtfilm van Bruce Lee is, maar hij heeft leukere en betere films gemaakt.

Bruce Lee speelt altijd een zelfde soort rollen, maar daar is hij dan ook goed in. Verwacht geen subtiliteit; wraak en agressie vormen zijn karakters. In een enkele scène waarin hij zijn emoties kan tonen valt hij echter ook niet door de mand. In een bijrol is James Tien te zien, die ook in het echte leven bevriend was met Lee.

Score: 7.6

Wist je dat: Cheng iemand doodt in een gevecht als hij een witte longsleeve draagt en een zwarte broek met een witte sjaal?

Gastenboek

Peter Jackson keert met het binnenkort te verschijnen The Lovely Bones terug naar de kleinere dramafilm, het genre waar hij uiteindelijk mee doorbrak. Reden genoeg voor een nieuw thema, dus ververs je instellingen voor een nieuw uiterlijk.

Daarnaast ben ik terug van vier weken vakantie, dus langzaamaan zullen de reviews hun weg weer naar At The Movies vinden. In het vliegtuig en op hotel heb ik een aantal films gezien, dus voorlopig kan ik even vooruit.

The Graduate

Regie: Mike Nichols
Cast: Anne Bancroft, Dustin Hoffman, Katharine Ross, William Daniels, Murray Hamilton, Elizabeth Wilson, Buck Henry, Brian Avery
Genre: Comedy / Romantiek / Drama
Jaar: 1967

Met de klassieker The Graduate had Dustin Hoffman geen beter speelfilmdebuut kunnen wensen.

Dvd beschikbaar gesteld door Universal. In samenwerking met Movie-Stuff.

Benjamin, een rijke maar stuurloze jongeman, keert terug naar California nadat hij met vlag en wimpel is afgestudeerd. Op een feestje te zijner ere wordt hij verleid door Mrs. Robinson, een vriendin van de familie. Het duurt niet lang of ze worden minnaars. Benjamin's ouders zijn niet op de hoogte van de affaire. De situatie wordt nog gecompliceerder wanneer zijn ouders hem proberen te koppelen aan Elaine, de dochter van Mrs. Robinson.

Al direct vanaf het begin is duidelijk dat Benjamin zich niet thuis voelt in zijn decadente familie. Door zijn relatie met Mrs. Robinson verandert hij echter. Ze leert hem daadkrachtiger te reageren en hij wordt er zelfs een beetje rebels van. Maar dan komt dochter Elaine terug in de stad en zijn ouders willen haar koppelen aan Benjamin, wat Mrs. Robinson uiteraard niet kan waarderen. Hij gaat al snel gevoelens koesteren voor het meisje, maar moeders jaloezie drijft de twee uit elkaar.

Voor die tijd was het onderwerp van The Graduate vrij gewaagd. Hierdoor is dit verhaal misschien wat verouderd, maar dat neemt niet weg dat het nog altijd een zeer sterke film is. Ondanks het thema en hoewel er in enkele flitsen borsten te zien zijn, is Anne Bancroft niet één keer naakt te zien. Dit wordt subtiel vermeden en dat is eigenlijk beter ook. Op deze manier wordt er iets aan de verbeelding overgelaten.



Komische momenten worden niet geschuwd. Vooral de ongemakkelijke momenten in combinatie met grappige uitspraken zorgen voor vrolijke scènes. Op deze manier is er bijna non-stop een glimlach op je gezicht te vinden. De tweede helft van het verhaal wordt de sfeer wat grimmiger als Benjamin verliefd wordt op Elaine. Hierin wordt de nadruk meer op romantiek en drama gelegd.

Ook visueel is er weinig mis met The Graduate. Toegegeven; het beeld doet wat gedateerd aan, maar er zijn een hoop mooie passages die veel goed maken. Zo zijn er tal van lange shots met veel personages. Dit is lastig te filmen, maar het resultaat is des te mooier. Ook montage is leuk, zoals Benjamin die uit het zwembad schiet, wat naadloos overloopt in een shot waarin hij bovenop Mrs. Robinson duikt.

De prachtige soundtrack van Simon And Garfunkel mag niet onvermeld blijven. Met klassiekers als The Sounds Of Silence en uiteraard Mrs. Robinson begeleiden zij de film. En wat geeft het als zulke nummers meerdere keren voorbij komen?

Een vermoeide, ingetogen Dustin Hoffman zet in één van zijn eerste rollen een memorabel karakter neer. Zijn rustige spel verandert in licht neurotisch en opstandig als hij onder invloed van Mrs. Robinson komt te staan. Zij wordt fantastisch gestalte gegeven door Anne Bancroft. Zij komt zo dominant over dat je direct gelooft dat een knul als Benjamin haar bewondert. De laatste grote rol is voor Katharine Ross, die dochter Elaine speelt.

Score: 8.2

Wist je dat: William Daniels, de vader van Benjamin, verantwoordelijk was voor de stem van K.I.T.T. uit Knight Rider?

Live Free Or Die Hard

Regie: Len Wiseman
Cast: Bruce Willis, Timothy Olyphant, Justin Long, Maggie Q, Cliff Curtis, Jonathan Sadowski, Kevin Smith, Cyril Raffaelli, Mary Elizabeth Winstead
Genre: Actie
Jaar: 2007

Na 3 harde sterfgevallen keert John McClane terug in Live Free Or Die Hard, in Europa ook bekend als Die Hard 4.0.

Een aanval op de kwetsbare Amerikaanse computer infrastructuur begint het hele land plat te leggen. Het mysterieuze personage achter deze aanval heeft het gehele digitale netwerk in handen genomen, maar heeft niet gerekend op de ervaren, analoge, smart guy: John McClane.

De eerste drie Die Hard films waren ouderwetse actiefilms, voordat de wetten van Hollywood voorschreven dat elke actiefilm bol moest staan van onmogelijke stunts en overdadige special effects. De ingrediënten waren botte actie, adrenalineverhogende achtervolgingen en ouderwetse megalomane schurken. Ironisch dat juist Live Free Or Die Hard draait om een eenling die zich niet thuis voelt in de digitale wereld, terwijl de film juist daarin te ver doordraaft.

Live Free Or Die Hard begint zeer leuk met een ouder geworden John McClane die zijn dochter stalkt om vriendjes af te schrikken. Uiteraard mondt deze confrontatie uit in ruzie, maar de doorgewinterde filmkijker weet al dat we haar niet voor het laatst gezien hebben. Vervolgens is het tijd om hoopvol gestemd te worden in een ouderwetse shootout als McClane een verdachte hacker moet oppikken. Dit is Die Hard! Helaas gaat het hierna mis in allerlei explosieve actiescènes die totaal niet in deze geschapen wereld passen.

Als zijn dochter wordt gekidnapt, slaan bij McClane uiteraard de stoppen door, maar daarbij zijn naar mijn smaak twee fouten gemaakt. Dochter Lucy is dezelfde leeftijd als computerfreak Matt en de clichématige afloop daarvan laat zich raden. Daarnaast heeft Lucy hetzelfde karakter als haar vader en dat was niet nodig geweest. Geef mij maar bange slachtoffers met slechts één man die zijn angst opzij kan zetten om de wereld te redden.



Wat misschien nog wel het meest stoort, is dat je aan alles merkt dat deze film geen Die Hard script had. Het voelt gewoon aan alsof er een bestaand script is gebruikt waar John McClane achteraf in verwerkt is. Gelukkig voelt het karakter zich ook niet thuis in de wereld van hackers en computerkraken, dus zal hij zijn blote vuisten moeten gebruiken om dit probleem op te lossen.

Het is niet dat de actiescènes niet mooi zijn, maar ze passen gewoon niet in Die Hard. Hoewel een SUV die in een liftkoker hangt terwijl onze held er op tijd probeert uit te vluchten nog gezien kan worden als een overtreffende trap van eerdere films. Maar een auto die op McClane afvliegt terwijl hij net tussen twee auto’s bukt zodat deze hem niet raakt, of het al rijdend lanceren van een auto in een helikopter is toch echt wat te overdreven. Om nog maar te zwijgen over een tenenkrommende scène waarin McClane een tientonner balanceert op slechts één kant van de wielen terwijl een straaljager alles om hem heen in puin schiet en onze held zelfs nog kans ziet om op deze neerstortende straaljager te surfen (!).

Pas als hij in gebouwen, liftkokers en trappenhuizen terecht komt, is de enige echte John McClane te zien. Zo zie ik hem persoonlijk ook het liefst; bot, sarcastisch en keihard. Daarom is het ook jammer te noemen dat van alle stoere oneliners deze keer maar de helft het doel raakt. Kortom: een enerverende actiefilm die echter maar zelden doet denken aan de Die Hard reeks en daardoor zondermeer de zwakste uit het rijtje is.

Het ligt absoluut niet aan actieheld Bruce Willis, want zelfs nu hij de 50 gepasseerd is, ademt hij de rauwheid van John McClane uit. Een beter script en scherpere oneliners hadden hem echter wel wat kunnen helpen. Timothy Olyphant hoeft weliswaar weinig meer te doen dan kwaad kijken en flink dreigen, maar toch is hij wel een typische Die Hard schurk met een dubbele agenda. Computernerd Justin Long doet wat hij moet doen, maar het blijft allemaal een beetje gemiddeld. Deze sexy Maggie Q, die na Mission: Impossible III alweer in een grote actieblockbuster mag spelen, is leuk om te zien. Überhacker Kevin Smith lijkt als enige niet helemaal thuis te horen in deze film. Zijn scènes doen allemaal iets te gemaakt aan.

Score: 7.0

Wist je dat: Bruce Willis na 9/11 heeft gezegd nooit meer in actiefilms te spelen?

A Prairie Home Companion

Regie: Robert Altman
Cast: Woody Harrelson, Tommy Lee Jones, Garrison Keillor, Kevin Kline, Lindsay Lohan, Virginia Madsen, John C. Reilly, Maya Rudolph, Meryl Streep, Lily Tomlin
Genre: Muziek / Drama / Comedy
Jaar: 2006

Voor zijn laatste film A Prairie Home Companion kon Robert Altman op een gevarieerde sterrencast rekenen.

Dvd beschikbaar gesteld door A-Film. In samenwerking met Movie-Stuff.

Na 30 jaar moeten de kleurrijke personages die het programma A Prairie Home Companion maken afscheid nemen. Te midden van veel muziek maken we kennis met zingende zussen en zingende cowboys. Achter de schermen brengt een mysterieuze vrouwelijke verschijning en een plotseling sterfgeval de artiesten in verwarring, terwijl op het podium het publiek zoals altijd van A Prairie Home Companion geniet.

Het programma A Prairie Home Companion bestaat echt en heeft door de jaren heen een trouwe fanbase opgebouwd. De grappige verhalen, fijne muzikale intermezzo’s en de ter plekke verzonnen reclameboodschappen doen het publiek telkens weer genieten. Reden genoeg dus om een speelfilm rond dit fenomeen te maken, hoewel deze maar deels op waarheid berust. De show is nog steeds te horen namelijk en ook de gasten zijn voor de film uiteraard aangepast.

Veel oeverloze gesprekken, grappig onzinnige dialogen en spontane korte zangpartijen; dat is wat A Prairie Home Companion op het eerste gezicht is. Toch zit er wel degelijk meer achter het verhaal en de film. Het lijkt nog het meest op een soort documentaire met een kijkje achter de schermen. Je ziet namelijk de show vorderen, terwijl het verhaal zich toespitst op de crew backstage en de muzikanten in de coulissen, wachtend op het moment dat zij het podium op mogen stappen. Wat het nog realistischer maakt, is dat mensen gewoon door elkaar heen praten. Een aparte en unieke manier om een film te maken. Het losse sfeertje en de aanstekelijke muziek zorgen dat de film nergens saai wordt, ondanks dat er feitelijk weinig gebeurt. A Prairie Home Companion is een film die me steeds meer ging boeien naarmate hij vorderde.



Verschillende genres lopen moeiteloos in elkaar over: muziek, comedy, drama en zelfs een vleugje bovennatuurlijke thriller. Zodra Kevin Kline in beeld verschijnt, verandert A Prairie Home Companion in een film noir, waar de cynische detective verhaal doet van wat hij meemaakt. Meestal werkt zo’n kunstgreep niet, maar in dit geval is de juiste balans gevonden.  Ook de subtiele humor van met name Kevin Kline, Woody Harrelson en John C. Reilly is verre van alledaags, maar het past perfect bij deze film. Vooral de gezongen reclameboodschappen zijn vaak goed voor een glimlach en ook het mannetje dat de geluidseffecten verzorgt is hilarisch. En wie is toch die mysterieuze blonde dame in het wit die overal opduikt?

Extra aandacht moet worden geschonken aan het feit dat alle acteurs hun eigen materiaal inzingen. Niet zoals gewoonlijk het geval is in de studio, maar live op de set brachten zij hun nummers ten gehore. Vooral het vloeiende geluid van countryzangers Woody Harrelson en John C. Reilly klinkt verbazend goed en harmonieus. Hun komische nummers vormen de leukste momenten van de film, met als hoogtepunt een medley over slechte grappen. Maar ook de muzikale familie met zussen Meryl Streep en Lily Tomlin en dochter Lindsay Lohan ligt fijn in het gehoor.

De acteerprestaties zijn duidelijk ondergeschikt aan de muziek en sfeer, wat overigens niet betekent dat er slechte acteurs tussen zitten. Woody Harrelson lijkt alles wel te kunnen spelen en ook een muzikale cowboy vormt voor hem geen barrière. John C. Reilly vult hem perfect aan, zodat een volstrekt geloofwaardig duo ontstaat. Eindelijk mag Kevin Kline zich weer eens laten gaan en zijn rol als Guy Noir is dan ook één van zijn leukste personages in tijden. Ook Meryl Streep zet een solide prestatie neer. Zelfs Lindsay Lohan overtuigt in een kleine rol als timide zangeresje. Garrison Keillor is de echte presentator van A Prairie Home Companion, maar ook al hoeft hij weinig te acteren; zijn rol is geweldig droog. Virginia Madsen is de mysterieuze dame die plotseling opduikt en daarvoor hoeft ze weinig moeite te doen. De nors aandoende Tommy Lee Jones heeft ten slotte een korte rol als degene die de stekker uit de show komt trekken.

Score: 7.3

Wist je dat: regisseur Paul Thomas Anderson klaar stond om de film over te nemen van Robert Altman als hem iets zou overkomen? Dit was niet nodig, maar helaas stierf Altman korte tijd later alsnog.

Six Feet Under: Season 5

Creator: Alan Ball
Cast: Peter Krause, Michael C. Hall, Frances Conroy, Lauren Ambrose, Mathew St. Patrick, Freddy Rodríguez, Rachel Griffiths, James Cromwell, Justina Machado, Tina Holmes
Genre: Drama
Jaar: 2005

Soms moet je op het hoogtepunt stoppen. Six Feet Under: Season 5 is dan ook het beste seizoen.

De familie Fisher voorziet in zijn levensonderhoud met de dood. Geboorte, dood en herboren worden zijn een manier van leven wanneer alles, iedereen, waar dan ook.. ten einde komt.

Nate en Brenda gaan eindelijk trouwen en dat is niet alles wat ze te wachten staat. Helaas gaat de zwangerschap mis op de dag voor het huwelijk. Tijdens zijn veertigste verjaardag is er echter weer gelukkig babynieuws, maar het leidt tot ruzie als Nate niet blij genoeg reageert. Dat hij Billy blijft zien als een psychopaat, vindt Brenda ook al niet zo leuk. Zij is zelf het vak van psychiater aan het leren en ze past onbedoeld haar werk thuis toe. David en Keith zijn bezig met adoptie. Uiteindelijk krijgen ze twee jongens toegewezen die uit een probleemgezin komen. Keith is tegenwoordig privébodyguard van Roger, de man met wie David een aanvaring had.

George gedroeg zich vreemd toen hij zich opsloot in zijn bomkelder. Hij is dan ook opgenomen in een psychiatrische instelling vanwege een depressieve psychose. Als hij na intensieve schoktherapie naar huis mag, heeft hij last van geheugenverlies. Dat George nooit iets verteld heeft van zijn aandoening maakt Ruth erg bitter. De relatie van Claire en Billy neemt juist serieuzere vormen aan en zij spreken zelfs over samenwonen. Maar dan stopt hij wederom met zijn medicatie, wat hem geen goed doet. En Claire is juist steeds vaker stoned, pissig en verveeld. Rico ziet in dat zijn relatie met Vanessa voorbij is en hij probeert een nieuwe vriendin te vinden. Toch probeert hij haar op allerlei slinkse manieren terug te krijgen.



Alle karakters maken regelmatig vervelende keuzes, maar zelden tot nooit veroordeel je ze. Door hun fouten worden ze menselijk en herkenbaar. Ook in zijn tweede huwelijk is Nate niet gelukkig. Als George’s dochter Maggie dan ook op zijn pad komt en hem lijkt te begrijpen, kun je de afloop al raden. Hij blijft de egoïstische klootzak die hij altijd al was en hij kiest wederom voor de makkelijke weg. Ook over de tweede baby krijgen Nate en Brenda slecht nieuws, als blijkt dat de kans groot is op een afwijking. George  doet zijn uiterste best om het Ruth naar de zin te maken, maar het mag niet baten. Ze probeert hem langzaam buiten te werken door hem steeds meer zelfstandig te laten worden. Het moment dat zij uit elkaar gaan is zeer emotioneel. Claire stopt met school en als haar beurs wordt afgeketst, zal ze een baan moeten zoeken. Ze lijkt wel terecht te zijn gekomen bij Debiteuren/Crediteuren: “Yeah, baby!” Rico en Vanessa brengen de nacht samen door, maar zij kan hem nog altijd niet vergeven.

Normaal probeer ik grote spoilers te vermijden, maar in deze serie is dat onmogelijk. Six Feet Under draait om de dood en kan dan ook alleen eindigen zoals het begon: met het overlijden van één van hen. Zoals ik al verwachtte, steekt halverwege dit seizoen de ziekte van Nate wederom de kop op. De onvermijdelijke climax komt echter vrij vroeg en daarom slaat hij alsnog als een bom in. De impact is enorm: David is terug bij af wat betreft zijn trauma, Claire verliest zich in drank en drugs, Ruth stort in en wordt bijgestaan door George, Brenda wil even alleen zijn en brengt Maya daarom onder bij haar schoonmoeder. Rico wil zijn eigen zaak beginnen en dat betekent het einde van Fisher & Diaz, want Brenda wil haar deel van het bedrijf niet en ook David heeft er eigenlijk genoeg van.

Alsof ze nog niet genoeg heeft meegemaakt, wordt Brenda’s baby veel te vroeg geboren. David kan niet meer bij Keith en de kinderen wonen zijn vanwege zijn uitbarstingen en daarom trekt hij tijdelijk terug in bij zijn moeder om daar zijn demonen te bestrijden. Een dronken Claire krijgt een auto-ongeluk waarbij ze over de kop vliegt. Alle verhaallijnen lijken lang door te draven en negatief te eindigen voor de personages, maar opeens is daar toch het slot. Claire lijkt gelukkig te worden met een totaal tegenovergestelde man en zij krijgt een baan aangeboden in New York. David beseft dat het werken in het familiebedrijf hem gelukkig maakt en hij wil het niet opgeven. Keith besluit om zijn geld te gebruiken om Rico uit te kopen en het gezin trekt in het huis. Als met baby Willa alles goed blijkt te zijn, is er eindelijk tijd voor een hechtere band tussen Brenda en Ruth en uiteindelijk is er ruimte voor één grote familie.



Hoewel dit in zijn geheel een prachtige serie is, zijn er afleveringen die er uitspringen. Het einde van de sterke aflevering Ecotone, waarin het mis gaat met Nate, zet de deur open naar het emotionele All Alone, wat misschien wel het beste is dat televisie te bieden heeft. In één van de meest emotionele momenten ooit wassen Ruth en David voor de laatste keer Nate en zij krijgen nog ruzie ook. De begrafenis en de nasleep zijn zeer sterk en ze weten diep te ontroeren. En dan is daar uiteraard nog de afsluiter Everyone’s Waiting die laat zien hoe je een geweldige serie naar behoren beëindigt. Het einde is respectvol, emotioneel en bevredigend. Vooral de glimp in de toekomst, met het sterven van alle hoofdpersonages, geeft een brok in de keel en meer.

In het laatste seizoen moet je uiteraard niet meer sleutelen aan je succesformule. Aan het begin van een episode sterft iemand, die met naam en geboorte- en sterfjaar vermeld wordt. Zijn of haar begrafenis staat centraal. Nog altijd word je bij deze intro’s vaak op het verkeerde been gezet, wat resulteert in een leuk spelletje van de makers. Dit seizoen variëren de lijken van iemand die zichzelf overrijdt tot een zelfmoord uit het verleden en van een eigenwijze suikerpatiënt tot een poemaslachtoffer. Toch is er één overledene die alle anderen doet vergeten. Ook dit seizoen kent weer enkele leerzame momenten. Wie wist bijvoorbeeld hoe iemand er uitzag als alle organen, inclusief de ogen, verwijderd zijn.

De vaste rollen borduren nog steeds verder op eerdere seizoenen en zij zijn allen nog immer van bijzonder hoog niveau. Dit seizoen, en dan met name de laatste afleveringen, worden de prestaties tot het uiterste gedreven en niemand valt door de mand. Ook zijn er wederom een aantal bekende gastrollen toebedeeld. Persoonlijke favoriet Kathy Bates keert alweer enkele afleveringen terug. Ook Jenna Fischer, het lieve meisje uit Blades Of Glory, is kort te zien als nieuw vriendinnetje van Rico. Ed Begley Jr. die Ruth’s minnaar Hiram speelde in het eerste seizoen maakt ook nog even zijn opwachting en in een droomsequentie zijn daar alle mannen uit haar recente leven: Ed O'Ross als Nikolai, Rainn Wilson als Arthur Martin en uiteraard Richard Jenkins als Nathaniel Fisher.

Score: 9.8

Wist je dat: de gasten op de bruiloft van David en Keith in de finale vooral schrijvers, producers en andere crewleden zijn ?

At The Movies links: Six Feet Under: Season 1 - Six Feet Under: Season 2 - Six Feet Under: Season 3 - Six Feet Under: Season 4

Takeshis'

Regie: Takeshi Kitano
Cast: Takeshi Kitano, Kotomi Kyono, Kayoko Kishimoto, Ren Osugi, Susumu Terajima, Tetsu Watanabe
Genre: Actie
Jaar: 2005

Regisseur en acteur Takeshi Kitano neemt in Takeshis' een loopje met de werkelijkheid en dat levert een uiterst surrealistische film op.

Dvd beschikbaar gesteld door A-Film. In samenwerking met Movie-Stuff.

Beat Takeshi leidt het drukke en soms eigenaardige leven van een showbizz beroemdheid. Op een dag ontmoet hij zijn blonde dubbelganger Kitano, een verlegen kassabediende. Kitano is een onbekende acteur die droomt van zijn grote kans. Als hun wegen samen komen, lijkt Kitano zich te verliezen in de wereld van Beat.

Takeshi Kitano vertelde na de première dat hij blij was dat niemand Takeshis' snapte, omdat hij er geen betekenis in wilde leggen. In deze bizarre film wordt aspirant-acteur Kitano gevolgd, die toevallig als twee druppels water op de populaire Beat Takeshi blijkt te lijken. Kitano is het tegenovergestelde: op de meeste audities wordt hij al bij voorbaat afgewezen. Omdat hij steeds vaker voor de bekende acteur wordt aangezien, besluit Kitano het in zijn voordeel te laten werken.

Een groep Yakuza loopt beide acteurs in de weg. Het zoontje van de baas wil namelijk in een film spelen, maar ook een rustig potje Mahjong schopt hij letterlijk in de war. Tot het lot Kitano voorziet van enkele wapens. Realiteit en fantasie gaan steeds meer door elkaar lopen als Kitano zich in zijn eigen film waant. De film wordt met de minuut vreemder en vreemder tot hij opeens klaar is. En zoals de regisseur wilde, kun je als kijker alleen maar afvragen wat je zojuist beleefd hebt.



De hoofdpersonen worden gevolgd op filmsets, audities en achter de schermen, wat het verhaal verweeft met de realiteit. Natuurlijk worden de gewelddadige shootouts niet vergeten. In een grappige scène blijkt ook in Tokio een Soup Nazi (zie Seinfeld: Season 7) te bestaan. Er wordt in Takeshis' veel gespeeld met beeld en geluid. Losse beelden flitsen tussen scènes door. Ook de chronologie is onvoorspelbaar; korte flashbacks zijn verweven in het lopende verhaal. Zo ontstaat een surrealistisch werk, dat evengoed alle kenmerken draagt van een Takeshi Kitano film. Ook zijn er weer enkele typische tapdansroutines te zien, waarbij hij uiteraard ook zelf zijn kunsten laat zien.

Het moge duidelijk zijn; met twee rollen is “Beat” Takeshi Kitano het middelpunt van deze film. Gelukkig zijn beide karakters goed uit elkaar te houden, vanwege de verschillende haarkleur. Daar zit het echter niet alleen in. Ook hun complete houding is anders. De stoere, zelfverzekerde Beat Takeshi tegenover de rustige, timide Kitano. Takeshi Kitano maakt er ook geen probleem van zichzelf belachelijk te maken. Hij zet zich neer als een arrogante en norse grootheid: “You're being a little too friendly. It's Mr. Takeshi to you.” Bijna alle andere acteurs spelen één of meerdere dubbelrollen in beide werelden.

Score: 6.7

Wist je dat: het enige dat Takeshi Kitano presenteerde aan de geldschieters op Cannes de tagline “500% Kitano - nothing to add” was?

Selected Shorts 5: Comedy Shorts

Regie: Martin Lund, Rong, Jean-Marie Buchet, Neela Leana Vollmar, Olivier Ayache Vidal, Luke Franklin, Magne Pettersen, Mark W. Gray, Chris Waitt, Adam Elliot
Cast: Geoffrey Rush, Iris Bouche, Bill A. Jones, Becky Meister, Gustav-Peter Wöhler, e.v.a.
Genre: Comedy / Short
Jaar: 2007

In Selected Shorts 5: Comedy Shorts worden de leukste shorts van de afgelopen tijd gebundeld.

Dvd beschikbaar gesteld door Filmfreak. In samenwerking met Movie-Stuff.

Comedy Shorts is een uitgelezen selectie humoristische kortfilms uit de talloze compilaties die de afgelopen jaren op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven te zien waren. Tien pareltjes, uit alle uithoeken van de wereld, in de meest diverse stijlen: van kurkdroog absurdisme tot hilarische dijenkletsers en schattige feelgoodfilms, van ultrakorte gags tot minispeelfilms.



Hjemmekamp (Home Game)
Een film over de moeilijkste en meest herkenbare wedstrijd van allemaal: op tijd uit bed geraken en de finish van de werkvloer halen…

Twee commentatoren bespreken de wedstrijd die Stian moet maken om de dag te beginnen, compleet met herhalingen en gejuich. Het filmpje had iets korter mogen duren, omdat de grap toch vooral het sportcommentaar is. Tijdens de aftiteling is er nog plaats voor een grappige twist.

Score: 6.8

Oedipus
Een eigentijdse, zeer bijzondere versie van het klassieke verhaal: een handverwarmende vertelling over liefde, incest en de dood. Verwacht geen happy end…

De hoofdpersoon vertelt in de camera zijn verhaal. Op een kerkhof trakteert hij de kijker op een bizar gedicht. Een masturberende jongen vindt per ongeluk zijn moeder in een seksblaadje als zijn vader net de deur opentrekt.

Score: 6.0



Une Fameuse Journée
Jean verlaat zijn huis, kijkt naar de wolken, sluit de deur en gaat op stap…

Het eerste dat opvalt, is de slechte beeldkwaliteit; het lijkt wel onbewerkt materiaal uit de jaren ’70. Een groepje vrienden wacht tot een verdwenen huis terugkeert. Ze komen er achter dat het opeens elders staat. Iets te wazig naar mijn smaak, hoewel het suffe sfeertje goed getroffen is.

Score: 4.5

Meine Eltern
Maries nieuwe vriend wil haar ouders ontmoeten. Dit zou geen enkel probleem zijn, ware het niet dat Marie hem wijsmaakte dat haar ouders cool, over hun oren verliefd en ruimdenkend zijn. Helaas…

De één bakt en de ander veegt. Meer is er niet in het leven van de ouders van Marie. Als ze haar ouders inlicht om het spelletje mee te spelen, wordt het er niet gezelliger op. De waarheid is immers hard. Het onvoorziene effect is dat ze werkelijk naar elkaar toe groeien. De zaken draaien zelfs om en de ouders worden hipper dan hun dochter. Vooral de vader gespeeld door Gustav-Peter Wöhler is erg grappig om te zien.

Score: 7.2



Coming-out
Een man heeft een afspraakje met zijn nieuwe vriendin. Ze wil hem graag voorstellen aan haar ouders, maar de man moet eerst nog iets opbiechten…

Dit filmpje is absoluut mijn favoriet. Vooral de aanstekelijk vrolijke hoofdrol van Omar Sy is zeer de moeite waard. Geweldig hoe zenuwachtig hij is, met allerlei zenuwtrekjes om het hoge woord eruit te krijgen. De hilarische ontknoping van het gesprek verloopt anders dan verwacht. En dat allemaal in slechts 8 minuten!

Score: 7.8

There Is An Extraordinarily Tall Man And An Extraordinarily Short Man That Follow Me Around Wherever I Go
Op een dag merkt een man dat hij gevolgd wordt door een uitzonderlijk lange man en een uitzonderlijk korte man…

Een heerlijk bizar uitgangspunt met heel erg droog commentaar is de troef van dit korte filmpje. Aardig, maar het had iets mooier uitgewerkt mogen worden.

Score: 6.3



Hopp
Torbjørn woont onder een brug die erg populair is bij mensen die zelfmoord plegen. De emoties beginnen op hem te wegen. Op een dag besluit hij de brug voor eens en altijd te beveiligen.

Na erg mooie openingstitels maken we kennis met Torbjørn. Als de gemeente hem niet helpt, zet hij zelf wel een afbakening neer. De eerste avond zit er al iemand gevangen in zijn prikkeldraad. Hij bevrijdt haar, maar ze blijft pogingen ondernemen. Uiteindelijk springen de mensen niet meer van de brug, maar of hij daar nu zo blij mee moet zijn…

Score: 6.5

The Morning Guy
Hij is een ochtendmens, zij niet. Langzaam maar zeker wordt ze gek van zijn vrolijke ochtendritueel…

Het uitgangspunt is vergelijkbaar met het eerste filmpje van deze verzameling. Een vrouw wordt wakker naast een soort overenthousiaste nieuwslezer die niet kan stoppen met zijn radiostem. Ze flipt helemaal, maar als ze hem verlaat kan hij haar alleen nog wat verkeersinformatie meegeven. Precies lang, of eigenlijk kort, genoeg zodat het steeds leuk blijft.

Score: 6.8



Dupe
Adam is een jonge nietsnut die een kloonmachine op de kop kan tikken. Hij hoopt dat zijn kopieën zijn vuile werk zulle doen, maar al snel ontdekt hij dat ze ook zijn luie trekjes hebben meegekregen…

Een soortgelijk verhaal is al vaker verteld, zelfs in volledige speelfilms. Toch is deze short best grappig uitgevoerd. Het komt er op neer dat hij meer moet doen dan ooit; het eten is sneller op, de afwas is groter en dan moet hij ook nog gaan werken.

Score: 6.5

Harvie Krumpet
De biografie van een bijzondere man die een patent schijnt te hebben op ongeluk. Hij kwam ter wereld met het syndroom van Tourette, werd geraakt door de bliksem, verloor een testikel en kreeg Alzheimer… De problemen van Harvie lijken eindeloos. Toch slaagt hij erin van het leven te genieten.

Het verhaal van deze Oscarwinnende animatiefilm wordt verteld door Geoffrey Rush. Dit charmant geanimeerde filmpje snijdt enkele zware zaken aan en de humor is dan ook vrij donker. Ondanks deze pessimistische toon en alle ongeluk, is dit een grappige short. Niet hilarisch, maar eerder tragikomisch. 

Score: 6.8

Kortom: van alles wat op deze dvd. Een aantal filmpjes is slecht van kwaliteit en dit lijken soms wel amateurfilmpjes. Wie dijenkletsende humor verwacht is aan het verkeerde adres: het gros van de filmpjes is eerder bizar en vervreemdend, dan schuddebuikend grappig. Toch is er maar één filmpje onder de maat en een aantal flink daarboven. De rest is gewoon leuk om eens gezien te hebben.

Gemiddelde score: 6.5

Wist je dat: Bill A. Jones, oftewel The Morning Guy, in het echt ook een radiopersoonlijkheid is?

Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain

Regie: Jean-Pierre Jeunet
Cast: Audrey Tautou, Mathieu Kassovitz, Rufus, Lorella Cravotta, Serge Merlin, Jamel Debbouze, Clotilde Mollet, Claire Maurier, Isabelle Nanty, Dominique Pinon
Genre: Romantiek / Comedy
Jaar: 2001

Wie kent haar niet, de charmante titelheldin van Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain?

Dvd beschikbaar gesteld door Paradiso. In samenwerking met Movie-Stuff.

Maak kennis met Amélie. Ze is jong, onschuldig en op zoek naar de ware liefde. Als jonge Parijse twintiger ontdekt ze beetje bij beetje dat om het echte geluk te vinden ze haar lot in eigen hand moet nemen en daarbij volledig moet openstaan voor haar omgeving. Een ontroerend hedendaags sprookje.

Een moderne klassieker, dat is de juiste omschrijving voor Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain ofwel kortweg Amélie. Deze ode aan de fantasie hoort bij menigeen tot de favoriete films aller tijden. Hoewel ik niet zover wil gaan, is het wel degelijk een schitterende en vooral heel lieve film over een meisje dat anderen gelukkig moet maken om zichzelf te vinden.

Amélie zelf is compleet contactgestoord, maar dat maakt haar nu net zo speciaal. Zij niet per definitie een prachtige vamp, maar schattiger dan Amélie kom je ze zelden tegen. Als ze achter een muur een verborgen kistje met kinderspulletjes van 40 jaar geleden vindt, verandert haar in zichzelf gekeerde leventje. Als ze heeft uitgezocht van wie dit pakketje is en het hem op geheimzinnige wijze terug bezorgt, heeft ze de smaak te pakken. Ze besluit in het geheim haar goede daad om te zetten in een missie: mensen gelukkig maken. Maar Amélie slaat een beetje door. Ze is zoveel bezig met andermans geluk dat ze haar eigen leven vergeet. Toch vindt ze en passent natuurlijk ook zelf het geluk. Dit heeft weer alles te maken met haar secundaire doel: uitvinden wie de man is op diverse verscheurde foto’s die zijn in fotohokjes vindt.



De humor is van het subtiele soort, dus verwacht geen grappen die uitgebreid voorgekauwd worden. Vooral de liefhebberijen en verschrikkingen van personages zijn vaak hilarisch herkenbaar; het genot van het indrukken van bubbeltjesplastic en de afkeer van het onbedoelde lichamelijk contact met een vreemde op straat. Het grappigste moment voor mij is dat Amélie een zwerver geld wil geven en zijn reactie is: “Nee dank u, ik werk niet op zondag”. De leuke, lichtelijk overaanwezige voice-over met nutteloze feitjes maakt de film helemaal af.

Zonder dat het opvalt, zit deze film vol met schitterende effecten. Van figuren in de wolken tot een goudvis die bijna menselijk kijkt en van een kloppend hart dwars door de kleding heen tot pratende pasfoto’s. Ook de achtergrondmuziek past helemaal bij het verhaal en is een echte meerwaarde. Amélie is kortweg een film die je gezien en beleefd moet hebben.

Amélie is terecht de doorbraakrol van de charmante Audrey Tautou. Haar enthousiasme is voelbaar en erg aanstekelijk. De dromerige Nino Quincampoix wordt eveneens leuk gespeeld door Mathieu Kassovitz. Hij is voornamelijk bekend als regisseur van onder andere La Haine. Dominique Pinon, een vaste medewerker van regisseur Jean-Pierre Jeunet, is te zien in een leuke rol als de ziekelijk jaloerse Joseph.

Score: 8.3

Wist je dat: men eigenlijk de Britse actrice Emily Watson wilden casten in de titelrol?

CSI: Season 6.2

Creator: Anthony E. Zuiker
Cast: William Petersen, Marg Helgenberger, Gary Dourdan, George Eads, Jorja Fox, Eric Szmanda, Robert David Hall, Paul Guilfoyle
Genre: Drama / Crime / Detective
Jaar: 2006

De originele CSI is nog altijd enorm populair en de formule is bij CSI: Season 6.2 nog lang niet uitgewerkt.

Dvd beschikbaar gesteld door Indies. In samenwerking met Movie-Stuff.

Het gespecialiseerde team van forensische detectives van Crime Scene Investigation in Las Vegas is altijd onmiddellijk ter plekke wanneer een misdaad gepleegd is. Alleen zij heeft de gespecialiseerde kennis en toegang tot complexe technische en wetenschappelijke methodes om uit te puzzelen wie de dader is en voor gerechtigheid te zorgen.

Las Vegas is uiteraard de perfecte locatie voor een serie als CSI. De bijnaam van deze stad is immers niet voor niets Sin City. Met alle goktenten en andere louche zaken, kun je makkelijk meerdere seizoenen aan verhaallijnen vullen.

De tweede helft van alweer het zesde seizoen kent natuurlijk ook zijn toppers. In Pirates Of The Third Reich worden gebrandmerkte slachtoffers gevonden. Tijdens I Like To Watch wordt CSI gevolgd door een cameraploeg voor een realityshow. Een andere hoogstaande aflevering is The Unusual Suspect, die vreemd genoeg in de rechtszaal begint, waar een 12-jarig meisje de schuld van een moord op zich neemt. Er is 72 uur beschikbaar om de waarheid boven tafel te krijgen. In Rashomama  wordt een auto vol bewijsmateriaal gestolen en dus moet het team alles op alles zetten om de zaak op te lossen. De daders variëren deze keer van een professionele moordenaar tot een doe-het-zelf naziarts en van een voetfetisjist tot posterplakkende jeugdbendes. Dit seizoen brengt ons tevens flinke hints dat er een relatie opbloeit tussen twee personages en in de laatste aflevering vecht een neergeschoten hoofdrolspeler in kritieke toestand voor zijn leven.



CSI is een spannende serie zonder veel karakterontwikkeling, maar met baanbrekende moordzaken. De meeste afleveringen zijn losstaand, maar sommige verhaallijnen lopen wel over meerdere episodes, met hier en daar een kleine verwijzing. De basis is even simpel als ingenieus; telkens als de onderzoekers een deel van de oplossing vinden, is er een flashback waarin het gebeurde zichtbaar wordt. Tot op zekere hoogte wordt dan ook steeds hetzelfde trucje gebruikt. Pas als ze geconfronteerd worden, doen de verdachten uit de doeken wat er is gebeurd. Deze dader is uiteraard zelden de verdachte waar alle bewijzen op duiden. In deze reeks kan het bijna niet anders, dus de montage is snel, flitsend en doeltreffend.

De hoofdrol van deze originele CSI-serie wordt vertolkt door William Petersen als Gil Grissom. Daarnaast is vooral Marg Helgenberger veelvuldig te zien als Catherine. Het team dat bestaat uit Gary Dourdan, George Eads, Jorja Fox en Eric Szmanda wordt erop gestuurd om allerlei zaken op te lossen. Zoals meestal het geval is bij CSI zijn de onderzoeken belangrijker dan de hoofdpersonen. Bijrollen zijn weer goed vertegenwoordigd. In dit halve seizoen zijn onder andere te zien: acteerlegende Faye Dunaway, Bijou Phillips, Jonathan Banks uit Wiseguy, William Sadler, Taraji Henson uit Smokin’ Aces, Veronica Cartwright en Judd Nelson. In hiphopaflevering Poppin' Tags zijn Akon en Obie Trice muzikale gasten en Travis Barker (de drummer van Blink 182), Shanna Moakler (zijn vrouw) en Method Man spelen rolletjes.

Score: 7.8

Wist je dat: alle apparatuur in CSI officiële apparaten zijn die van de echte kantoren gekocht of gekregen zijn?

At The Movies links: CSI: Built To Kill - CSI: Miami: Season 4.1

Transformers

Regie: Michael Bay
Cast: Shia LaBeouf, Megan Fox, Josh Duhamel, Tyrese Gibson, Rachael Taylor, Anthony Anderson, Jon Voight, John Turturro, Kevin Dunn, Bernie Mac
Genre: Actie / Science-Fiction
Jaar: 2007

Als je alle nostalgische gevoelens opzij zet, is Transformers een actievolle blockbuster van jewelste.

Al eeuwenlang zijn twee soorten buitenaardse robots, de Autobots en de Decepticons, met elkaar in oorlog, waarbij het lot van het heelal op het spel staat. Als de strijd zich verplaatst naar de aarde, hangt het van één jongen af of de kwaadaardige Decepticons alle macht in handen krijgen. Die jongen is Sam Witwicky, een doodgewone jongen die zich bezighoudt met dingen als school, vrienden, auto’s en meisjes. Hij heeft er geen flauw benul van dat alleen hij de mensheid kan redden, tot hij en zijn vriendin Mikaela terechtkomen in de meedogenloze strijd tussen Autobots en Decepticons. Terwijl het lot van de wereld aan een zijden draadje hangt, leert Sam de ware betekenis kennen van het motto van de familie Witwicky: “Zonder offers geen glorie!”

Toen ik de eerste keer hoorde van een Transformers verfilming was mijn eerste gedachte dat deze film gedoemd was te mislukken. Later kwam ik tot de conclusie dat als ik alle gevoelens van de legendarische cartoon kon loslaten, er misschien best een leuke actiefilm in zou zitten. Dit laatste is dan ook precies gebeurd: de nostalgische cartoon is niet meer dan een basis voor een enorm opgezette zomerblockbuster.

Een voice-over van Optimus Prime opent Transformers. Deze kitscherige intro, die overduidelijk gebaseerd is op de cartoon, maar niet helemaal werkt in een live-action verfilming, voorspelt weinig goeds. Gelukkig blijkt dit niet representatief voor de rest van de film, want in een ongekend actievolle proloog worden alle registers opengetrokken. Zo’n adrenalineverhogend begin zal je niet snel meer tegenkomen. Hierna verplaatst het verhaal zich naar de echte hoofdpersoon Sam Witwicky, die van zijn vader een auto mag uitzoeken. Het wordt een Chevrolet Camaro en het wordt al snel duidelijk dat er meer aan de hand is met dit voertuig.

De rest van de eerste helft is vrij rustig. De belangrijke karakters worden geïntroduceerd en de regering zoekt uit wie er achter het stelen van hun data kan zitten. Sam komt erachter dat zijn Chevrolet een robotachtig wezen is en dat hij een belangrijke schakel is in een intergalactische oorlog. Samen met Mikaela en zijn nieuwe robotvriend moet hij het opnemen tegen de aanval van enkele vijandelijke robots. De tweede helft is het afgelopen met subtiliteiten als de overige Autobots de aarde bereiken. De kwaadaardige Decepticons waren al eerder aangekomen, dus de strijd kan beginnen. Hier gaat nog een kleine pauze aan vooraf, maar de eindstrijd is het wachten waard. Zeker het laatste kwartier lang is het lastig om van het puntje van je stoel weg te komen.



Een film als Transformers valt of staat uiteraard met de digitale effecten. Deze zijn dan ook dik in orde. Sterker nog: ze behoren tot de beste special effects die ooit te zien waren. Vooral het daadwerkelijk transformeren van de titelkarakters ziet er oogverblindend uit. Fans van de ouderwetse cartoon waren nijdig dat de complete designs van hun helden werden veranderd, maar voor de neutralere kijker is het genieten geblazen. Het zijn levende wezens en dat is ook te zien. Het enige waar ik flink aan moest wennen is dat de Transformers lippen hebben gekregen. Voor de liefhebbers; de volgende Transformers hebben de sprong naar het witte doek gemaakt. Autobots: Optimus Prime, Bumblebee, Jazz, Ironhide en Ratchet. Decepticons: Megatron, Starscream, Blackout, Brawl, Barricade, Frenzy, Bonecrusher en Scorponok. En wat helemaal geweldig is: tijdens het transformeren hoor je een fractie van het ouderwetse geluid uit de cartoon.

Toch is Transformers niet de topper geworden waar ik op hoopte. Dit heeft vooral te maken met de overdaad aan komisch bedoelde momenten. In de eerste helft, als Sam ontdekt dat zijn auto een buitenaardse robot is, valt er nog wel wat te lachen. Maar als de andere Transformers op aarde zijn, verwacht ik een adrenalinestoot aan actie. Helaas wordt ook dan nog veel teveel tijd ingeruimd voor grapjes en andere flauwigheden. Vooral de scène waar de Autobots zich verstoppen voor de ouders van Sam door in, naast en op het huis te klimmen, is iets teveel van het goede. Zeker als hun transformaties en sprongen de buurt amper wakker weten te schrikken (pas als er één valt schudt de grond). Ook een urinerende Transformer is niet echt mijn idee van humor. Het flauwste moment is echter als de Autobots op aarde neerstorten als kometen en er een tiener met zijn camera uitroept dat dit veel spannender is dan Armageddon, niet geheel toevallig ook van regisseur Michael Bay.

Kortom: Transformers is met het verstand op nul een heerlijke blockbuster die alles doet dat je kunt verwachten van dit type film (adembenemende actie, een held tegen wil en dank, veel makkelijke humor, snedige oneliners en een ontluikende romance), maar weinig meer. Toch ben ik erg benieuwd naar de onvermijdelijke sequel.

De acteerprestaties zijn voldoende voor een film van dit kaliber, met weinig tot geen uitschieters. Shia LaBeouf is een rijzende ster met een hoop grote films in het verschiet en ook als onwillige held in een actiefilm is hij niet onaardig. Megan Fox vooral vanwege haar looks gecast, maar wel door iemand met verstand van zaken. Als mariniers zijn Josh Duhamel en Tyrese Gibson te aanschouwen, maar laten weinig indruk achter. Anthony Anderson gaat als hacker totaal over de top, zoals bijna altijd. Toch is dat in deze film niet helemaal op zijn plaats. Jon Voight is als hoofd van de nationale beveiliging overgeschakeld op automatische piloot, maar slecht is het zeer niet. John Turturro lijkt niet helemaal blij te zijn met zijn rol, want het komt wat te gemaakt over. Bernie Mac is tenslotte in een korte bijrol typisch zichzelf als autoverkoper.

Score: 7.7

Wist je dat: regisseur Michael Bay ooit werkzaam was bij Industrial Light & Magic, die voor deze film de effecten verzorgden?

About Schmidt

Regie: Alexander Payne
Cast: Jack Nicholson, Kathy Bates, Hope Davis, Dermot Mulroney, June Squibb, Howard Hesseman, Harry Groener, Connie Ray, Len Cariou, Matt Winston
Genre: Drama / Comedy
Jaar: 2002

Na zijn Oscar voor As Good As It Gets, werd Jack Nicholson wederom voor het beeldje genomineerd voor een soortgelijke rol in About Schmidt.

Dvd beschikbaar gesteld door Paradiso. In samenwerking met Movie-Stuff.

Warren Schmidt kan ogenschijnlijk terugkijken op een succesvolle loopbaan. De dood van zijn vrouw werpt hem echter volledig terug op zichzelf. Als zijn dochter op het punt staat in het huwelijk te treden met een man waarvan hij niet zo gecharmeerd is, besluit hij alles in het werk te stellen om dit huwelijk te voorkomen. Hij vertrekt met zijn camper richting Denver. Het wordt een reis met vele onverwachte ontmoetingen, maar ook een reis waarin hij alle tijd heeft om een beetje na te denken over het leven.

Warren zit de laatste dag van zijn werk te wachten tot de klok zegt dat hij mag stoppen. De toon is gezet. About Schmidt is een rustig opgebouwde film over een ietwat verveelde en vervelende man. Hij vlucht zelfs van zijn eigen afscheidsdiner om aan de bar aan te schuiven. Als hij beseft dat men hem niet meer nodig heeft op zijn oude kantoor, komt dat hard aan. Om zich nog een beetje belangrijk te voelen, wordt hij stiekem sponsor van een kind uit Tanzania. Door de brieven die hij schrijft aan Ndugu kom je als kijker precies te weten wat het leven van Warren Schmidt inhoudt.



Hij irriteert zich aan alles dat zijn vrouw doet, maar als hij haar verliest, is hij er kapot van. Hij raakt de kluts kwijt en hij verwaarloost zichzelf en het huishouden. Het helpt ook al niet dat hij liefdesbrieven van zijn beste vriend aan zijn vrouw vindt. Daar komt nog eens bovenop dat zijn dochter gaat trouwen met een man die hij niet ziet zitten. Deze Randall probeert iets te hard zijn best te doen om in de smaak te vallen. Om het huwelijk te voorkomen, reist hij met zijn splinternieuwe super-de-luxe camper naar haar toe. Op zijn roadtrip maakt hij ongewenst allerlei avonturen mee.

About Schmidt is een mooi emotioneel verhaal over een man die alles kwijt lijkt te raken dat hij liefheeft, met hier en daar een komische inslag. Een ware coming of age, als is dat in dit geval old age. Voor Efteling-bezoekers is het grappig om plotseling het liedje Afrikaan Beat te horen, dat daar bij de Waterlelies wordt gedraaid. Andere typische pianodeuntjes en beelden van weidse landschappen dragen bij aan de melancholische sfeer.

De hoofdrol is weggelegd voor Jack Nicholson en hij speelt zoals gewoonlijk een sterke rol. Jammer dat we deze rol al eens vaker van hem gezien hebben. Normaal schittert er een jonge schoonheid aan zijn zijde, maar nu dat een leeftijdsgenote is, ziet Nicholson er ook ouder uit. Dat heeft overigens ook te maken met zijn saaie kapsel en kleding. About Schmidt is voornamelijk een onemanshow, maar de overige rollen zijn goed ingevuld. Kathy Batesis wederom weergaloos. Zelfs een naaktscène kan haar niet van de wijs brengen. Een bijna onherkenbare Dermot Mulroney is te zien als zijn sullige schoonzoon. Matt Winston, de medewerker die zijn plaats inneemt in het bedrijf zou je kunnen kennen van zijn bijrol in Six Feet Under: Season 3.

Score: 7.2

Wist je dat: de crew geld ophaalde om de jongen die op de foto te zien is als Ndugu te sponsoren?